Chcąc streścić i wyciągnąć swojego rodzaju kwintesencję z wolterowskiej filozofii będziemy musieli wspomnieć między innymi o jego pojęciu wojującego humanizmu oraz racjonalizmu na przestrzeniu wieku osiemnastego. W jego pracy widać wyraźną inspirację dziełami Johna Locka, który był głównym z rzeczników liberalizmu. Wolter twierdził, że poznanie wykształcić może się tylko i wyłącznie poprzez odpowiednie doświadczenie, wszystko pozostałe będzie natomiast tylko i wyłącznie hipotezą. Człowiek przedstawiany jako istota rozumna będzie miał za zadanie dążenie samodzielne do kształtowania przebiegu swojego życia i losu, do czego wykorzystuje posiadaną wiedzę, technikę, sztukę oraz ustroje społeczne, czyli ogólnie mówiąc kulturę. Twierdził dodatkowo, że sprawiedliwość to jedna z podstawowych wartości, która nie powinna być ograniczona czasem, kulturom i innymi aspektami. Z przemyśleń Woltera wyciągnąć możemy wniosek że cnoty w formie skłonności do czynienia dobra wynikają z potrzeb każdego człowieka i wspólnych interesów społecznych.